IKEA podobno wprowadziła do sklepów nową kolekcję swoich produktów. Trzeba będzie się pewnie przejść, choćby z czystego obowiązku.
Znowu będę przedzierał się przez tłumy jedzące klopsiki i hot-dogi, znowu poturbują mnie żądne pięknych wnętrz matki z dziećmi, może nawet znowu będę świadkiem awantury prawie zakończonej bójką (tak! kiedyś dwóch panów prawie się pobiło, bo jeden drugiego szturchnął).
No, ale tak zupełnie poważnie – jak już się wybiorę, to na pewno podzielę się swoimi wrażeniami.
Jako dodatek do Polityki wyszła ostatnio książka Piotra Sarzyńskie pt. Wrzask w przestrzeni. Podtytuł Dlaczego w Polsce jest tak brzydko? mówi sam za siebie. Autor opisuje otaczającą nas brzydotę w przestrzeni publicznej, w mieszkaniach, kościołach i w ogóle w naszym życiu.
Wrzask w przestrzeni podzielony jest na kilka rozdziałów, m.in. o architekturze i wystroju wnętrz. I to właśnie rozdział o meblach i urządzaniu wnętrz wydaje się najciekawszy.
Największą wadą książki jest nie do końca spójna forma. Coś, czego trudno było chyba uniknąć przy książce „złożonej” z artykułów publikowanych przez lata w tygodniku. Mimo to, czasem rzucają się w oczy niepotrzebne powtórzenia.
Poza tym, Sarzyński czasami popada chyba w nieco zbyt minorowe nastroje. O ile można zrozumieć „dyżurne” tematy do narzekania (grodzone osiedla, zamiłowanie Polaków do tandetnej architektury jednorodzinnej, wszechobecne reklamy), o tyle w niektórych bardziej dyskusyjnych kwestiach Sarzyński wypowiada się niejako z pozycji arbitra elegancji… i chyba nie zawsze ma rację.
Mimo drobnych niedoskonałości, Wrzask w przestrzeni powinien być absolutnie podstawową lekturą każdego człowieka, który ceni estetykę w swoim otoczeniu. Momentami nieco snobistyczne podejście do tematu, połączone ze zdrową dawką dystansu i humoru, dało ciekawą kombinację. Książkę czyta się szybko i przyjemnie – chyba tylko rozdział o urbanistyce jest trochę przegadany i nieco dyskusyjny pod względem merytorycznym. Jednocześnie, teksty Sarzyńskiego mają wartość edukacyjną – zwracają uwagę na rudymenty (nie oszukujmy się, to książka dla laików), ale też zawierają sporo smaczków i ciekawostek (np. Meble Kowalskich 
).
W skrócie, bo się rozpisałem bardziej, niż chciałem: książkę warto kupić, przeczytać, a potem pożyczać znajomym, rodzinie i sąsiadom. A potem tylko patrzeć, jak Polska pięknieje nam z dnia na dzień. 
źródło: http://www.baur.de/eckbank/pref-AKL8256245@Baur-BaurDe/artikel/baur-de
W naszym przemyśle meblowym widać straszny brak otwartości na różnorodność. Niby mamy różne style mebli, różne rozwiązania, w sklepach wybór wydaje się dość spory. A jednak, jeśli człowiek szuka czegoś spoza kanonu, zaczynają się problemy.
Trudno kupić nietypowy stół, nietypową kanapę itd. Jeśli określonego typu mebla nie sprzedaje IKEA albo któryś z większych producentów krajowych, z dużą dozą prawdopodobieństwa można stwierdzić, że w ogóle nie kupimy go w naszych sklepach meblowych. Dlaczego? Uroki masowej produkcji i wolnego rynku? Brak polotu i odwagi u producentów? Trudno powiedzieć.
Kolejny przykład - narożniki kuchenne. Tak, te które znamy z głębokiego PRL-u. Zwane też ławami narożnymi (po niemiecku „Eckbank”). Nie da się w Polsce kupić ładnego narożnika do kuchni. Trzeba sprowadzać z zagranicy albo zamawiać na wymiar. Dlaczego? Trudno powiedzieć.
źródło: http://www.pamaf.de/produkte-tische-stuehle.php
Tym bardziej, że w nowoczesnym wydaniu naróżniki sprawdzają się i w eleganckich kuchaniach, i w biurach (!). To mebel genialny w swojej prostocie, ułatwiający wykorzystanie niewielkich powierzchni. Ale nie tylko – narożniki można też ustawiać po środku pomieszczenia, podobnie jak sofy narożne.
Czasem narożniki kuchenne widać np. na bazarach. Ale niestety, są to dość przaśne meble, produkowane zgodnie ze standardami sprzed 30 lat.
Można też próbować szukać inaczej. Hasło: loże barowe. Tak, meble robione dla restauracji, barów i klubów można zaadaptować do warunków domowych. Jest to jakaś opcja, chociaż… czy nie prościej byłoby, gdyby dało się taki narożnik po prostu kupić w sklepie?